Instalujemy postgresql i php5-pgsql (zakładając, że Apache i PHP mamy już działające). Z poziomu roota, wykorzystując uprawnienia użytkownika postgres tworzymy nowego użytkownika bazy (najprościej, jeżeli będzie miał taki login, jak nasz). Hasło ustawiamy wedle uznania:

# su postgres -c "createuser -P użytkownik"
Enter password for new role:
Enter it again:
Shall the new role be a superuser? (y/n) n
Shall the new role be allowed to create databases? (y/n) y
Shall the new role be allowed to create more new roles? (y/n) n

Teraz tworzymy testową bazę, by sprawdzić, czy całość nam działa:

$ createdb testowa
$ psql -d testowa
Welcome to psql 8.3.1, the PostgreSQL interactive terminal.

Type:  \copyright for distribution terms
       \h for help with SQL commands
       \? for help with psql commands
       \g or terminate with semicolon to execute query
       \q to quit

testowa=>

OK, PostgreSQL śmiga. Upewnijmy się, że PHP może się z nim porozumieć. Tworzymy tabelę:

testowa=> create table test(raz int, dwa int);
testowa=> insert into test values(1,5);
testowa=> insert into test values(2,3);

Tworzymy plik /var/www/html/test_bazy.php:

<?php
echo "Test.<br />";

$polaczenie = pg_connect("host=localhost port=5432 dbname=testowa user=użytkownik password=nasze_haslo");
$wynik = pg_exec($polaczenie,"select * from test");
$tablica = pg_fetch_all($wynik);

echo "Zapytanie zwrocilo:<br />";
foreach ($tablica as $wiersz)
	foreach ($wiersz as $kolumna => $wartosc)
		echo "$kolumna => $wartosc<br />";
?>

Pod adresem http://localhost/html/test_bazy.php powinniśmy ujrzeć taką oto pozbawioną sensu stronę:

Test.
Zapytanie zwrocilo:
raz => 1
dwa => 5
raz => 2
dwa => 3

Jeżeli pojawia się jakiś błąd, poszukiwania polecam zacząć od próby ręcznego połączenia się z bazą:

$ psql -d testowa -h localhost -p 5432 -U użytkownik

Warto zauważyć, że czasem localhost należy zastąpić adresem komputera w sieci; zależy to zapewne od jakichś specyficznych konfiguracji.

scale=100
pi=4*a(1)
pi
3.141592653589793238462643383279502884197169399375105820974944592307\
8164062862089986280348253421170676
pi^100
51878483143196131920862615246303013562686760680405.78499007184235808\
21881443917044488975069457784017111468121839594952358845749712503052\
943832056191336

Funkcja a() to arcus tangens. bc, niestety, charakteryzuje się dość nerdowską nomenklaturą, ale możemy skorzystać ze skryptu definiującego standardowe nazwy dla funkcji. Możemy nawet dodać sobie do .bashrc:

export BC_ENV_ARGS='-q -l /home/vmario/bin/extensions.bc'

dzięki czemu bc będzie od razu ładował cały skrypt przy uruchomieniu (opcja -q zapobiega wyświetlaniu przywitania). I proszę bardzo:

pi=atan(1)*4
pi
3.14159265358979323844

Teraz możemy ubogacić nasze skrypty bashowe. Obok zwykłego $((2+2)) lub karkołomnych konstrukcji z wykorzystaniem expr, możemy posłużyć się poleceniem bc:

$ a=$(echo "sin(8)^3" | bc)
$ echo $a
.96841327546919229461

Sam proces spawania nie był szczególnie trudny, tym bardziej, że spawarka, choć ręczna, nie automatyczna, była przygotowana do pracy.

Aby zespawać dwa światłowody trzeba usunąć z nich warstwę ochronną — jest to jakieś tworzywo, które nie nadaje się do spawania (w przeciwieństwie do samego włókna, które w tym wypadku musi być wykonane ze szkła kwarcowego). Do wykonania tej czynności służy stripper.

Włókna muszą być równo przycięte, tak aby podczas justowania w spawarce stykały się całą płaszczyzną przekroju. Szkła kwarcowego nie da się ciąć tak, jak np. metalu, gdyż jest zbyt kruche. Należy zatem, podobnie jak szklarz, zarysować lekko włókno. Jeżeli w tej samej chwili rozciągniemy światłowód, powinien ładnie pęknąć. Pomaga nam w tym specjalna obcinarka.

Tak spreparowaną parę włókien umieszczamy w spawarce, justujemy, czyli wyrównujemy we wszystkich płaszczyznach i dosuwamy do siebie. Czynność tę należy wykonać z dokładnością rzędu mikrometra, a nawet lepszą — pomaga w tym mikroskop, przedstawiający obraz w dwóch płaszczyznach jednocześnie (z góry i z boku). Gdy światłowody są poprawnie ustawione, załączamy łuk elektryczny i, w razie potrzeby, korygujemy położenie włókien podczas samego procesu spawania.

Później należy zabezpieczyć spaw, gdyż, jak się naocznie przekonaliśmy, pozbawione warstwy ochronnej włókno jest bardzo kruche.

P.S. Półtora roku temu mieliśmy okazję zobaczyć w akcji automatyczną spawarkę, która zamiast mikroskopu posiada kamery i monitor, a samo justowanie jest automatyczne.

W końcu zacząłem korzystać z polecenia apt-file search, które pozwala znaleźć, jaka paczka zawiera interesujący nas plik. I tak okazało się, że texlive-lang-polish zdaje się zawierać wszystko, co polskiemu „texnikowi” potrzebne. To miłe, gdy Twoja dystrybucja (tu: Debian testing) nie udaje, że Twój ojczysty język i reguły składania tekstu nie istnieją.

Aha, musiałem pozmieniać w preambułach starych dokumentów z

\\usepackage[utf-8]{inputenc}

na

\\usepackage[utf8]{inputenc}

ale to już nie problem.

Teraz znów mogę zarywać nocki, by rysować wykresy w gnuplot i składać wzory w LaTeX-u ;-)

Jasne, to nie jest magia. Nie przyjeżdżasz z Lednicy całkiem nowy. To nie jest spotkanie, które ma na celu rozwiązanie wszystkich twoich problemów. Niemniej jest to bardzo ważny krok na drodze do lepszego siebie. Wiesz, kiedy widzisz dookoła tylu ludzi tak do ciebie podobnych, a później czujesz, że On i tak cię odnalazł, zatrzymał się i położył rękę na twoim ramieniu, to zaczynasz inaczej myśleć. Wreszcie widzisz, że masz jakąś konkretną rolę do odegrania w tym świecie, że Jezus cię potrzebuje właśnie teraz.

To później procentuje. Wracasz znów w tę nibyszarą codzienność, ale w końcu coś ci przypomina. Byłeś tam. Coś sobie obiecałeś. Chciałeś wybaczać, znów unosisz się w gniewie. Chciałeś wyciągnąć rękę, znów zamknąłeś się w sobie. Ale przecież można inaczej. Tylko trzeba tej siły, która podtrzymywała cię tamtej nocy… Ona tam została? Nie – Jezus nie został sam na pustym polu. On wrócił razem z tobą.

Bonus

Oczywiście, ETI na Lednicy oznacza jakieś zamieszanie, a było nas kilkoro tego roku. O co chodzi?

Głównym symbolem, rekwizytem, który rozdajemy, jest chusta Jana Pawła II. Osobiście kojarzę ją ze słowami: „Musicie być mocniejsi niż warunki, w których przyszło wam żyć”. Papież pokonywał tą chustą słabość i szedł do przodu. Dlatego chcę powiedzieć młodzieży: Wytrzyjcie czoło. Zacznijcie myśleć na nowo. Wytrzyjcie oczy. Zobaczcie świat na nowo. Wytrzyjcie nos i weźcie głęboki oddech. Wytrzyjcie usta i znajdźcie słowa miłości. Wytrzyjcie uszy, a usłyszycie słowo Boże. Wytrzyjcie twarz – jesteście nowymi ludźmi.

o. Jan W. Góra

No więc wykonaliśmy z Sylwią te symboliczne gesty, po czym mieliśmy udać się do najbliższego kapłana, by nas z tą chustą posłał między ludzi. Tego roku nasz ksiądz nie mógł z nami przyjechać, ale Sylwia zadbała, by wziąć dla niego laskę pasterską, jaką otrzymali kapłani na tegorocznej Lednicy. Laską zaopiekował się Kuba. Krótko przystrzyżony Kuba w czarnych spodniach i szarym sweterku. Kuba, krótko mówiąc, rodem z seminarium. No więc poprosiliśmy, by nas posłał. Chwilę później chyba nas posyłał gdzie indziej, bo tuż za nami ustawiła się kolejka do nowego kapelana ETI!

Biedny Kubuś posyłał i posyłał, aż w końcu miał dość i stwierdził, że przecież to nie jego powinność! Za późno jednak, bo oto zbuntowanym kapelanem zajęła się siostra zakonna. Chyba jednak bez większych rezultatów, bo Kuba obecnie zdaje się być bardziej zainteresowany twierdzeniem Kotielnikowa-Shannona niż prawem kanonicznym. Ale jeszcze całe życie przed nim…

Na laborce okazało się, że mamy komputery z Windows Vista, zdaje się, że 64-bitowe. Nie było DJGPP i nie dało się go zainstalować ze względu na politykę bezpieczeństwa (co akurat jest całkiem sensownym działaniem systemu). Do pracy mieliśmy kompilator języka C bcc32, z którym pracowałem, i który, od biedy, nadaje się do użytkowania, oraz microsoftowy assembler ml, który okazał się diametralnie inny od wszystkiego innego (co, rzecz jasna, w ogóle nie dziwi). Dostaliśmy zatem, zupełnie niespodziewanie, supernowoczesne środowisko, na którym nie znalazłem nawet jakiegoś sensownego edytora dla programisty, i które było całkowicie obce dla większości z nas – tylko jednemu zespołowi udało się skompilować i uruchomić program, po odpaleniu magicznego pliku wsadowego (tak, tak, na tym supernowoczesnym systemie zmienne środowiskowe konfigurował plik wsadowy *.bat).

Na szczęście prowadzący pozwolił nam spróbować na Linuksie. Odpaliłem zatem Fedora Core. Nie było Yasma, ale był NASM. GCC też się znalazło. Do dyspozycji był też Emacs. Dobrze, ktoś powie, ale to przecież kwestia instalacji. Tak? A widzieliście płytę instalacyjną Windows, na której byłby jakikolwiek kompilator albo edytor tekstowy (oprócz Notepada, którego bardziej funkcjonalny odpowiednik jest chyba nawet w template’ach do Delphi). A może widzieliście Windowsa, który pozwala dociągnąć to z repo? Ja nie.

Na FC program, rzecz jasna, skompilował się i funkcjonował bez problemów. Musiałem wykonać tylko jedną, arcyskomplikowaną czynność: zmienić w moim Makefile słówko yasm na nasm.

Konkluzja: Vista to ładne i intrygujące demo systemu operacyjnego. Ciekawe, kiedy chłopaki z MS go napiszą i czy uda im się uzyskać zgodność z POSIX. Bo przecież to wstyd, że tyle roboty muszą za nich na razie wykonywać developerzy Cygwina.

Zaliczam semestr 3
02 MAR 2007

Taką informację zobaczyłem wreszcie w moim indeksie, który odpoczywał sobie gdzieś na I piętrze ETI. To był trudny semestr, choć udało mi się znów poprawić średnią i uzyskać wynik znacznie lepszy od planowanego. Ceną za to było poświęcenie ogromnej ilości czasu, nieprzespane noce i nadwątlona psychika. Czy było warto? Chyba tak. Chyba nie poświęciłem zbyt wiele. Na szczęście mogłem liczyć na wsparcie znajomych z grupy. Przekonałem się, że (rzetelna) wspólna nauka w połączeniu z samodzielnym kuciem przynoszą zdumiewające skutki.

Jestem zatem o kolejny krok bliżej do upragnionego tytułu inżyniera.

Dajcie mi jakiś cel… albo śmierć!…

„Lalka”, Bolesław Prus

Przechodzą do meritum: instalacja JDK, czyli zestawu narzędzi developerskich Javy, z repozytorium non-free poszło bez problemu. Nic nie musiałem ściągać i instalować ręcznie. Byłem mile zaskoczony. Postanowiłem zatem sprawdzić, czy równie prosto pójdzie zmiana Emacsa w javowe IDE. Emacs posiada tryb java-mode, trudno to jednak określić jako zintegrowane środowisko programistyczne. Potrzebujemy raczej JDEE. Instalujemy zatem paczkę jde i uruchamiamy Emacsa. Piszemy jakiś prosty programik

// Helloworld.java:

public class Helloworld {
    public static void main(String args[]) {
	System.out.println("Hello world!");
    }// koniec void main()
}// koniec class Helloworld

i kompilujemy, wybierając z menu JDE funkcję Compile lub przyciskając C-c C-v C-c.

Jeżeli zobaczymy błąd „Cannot find JDK’s tools jar file (or equivalent)”, wpisujemy komendę

M-x customize-variable [RET] jde-jdk-registry

Pokaże się nam bufor ustawień w którym przyciskamy INS i podajemy wersję Version (u mnie 1.5.0.10) i ścieżkę dostępu Path, która u mnie wygląda tak:

/usr/lib/jvm/java-1.5.0-sun-1.5.0.10/

Naciskamy Save for Future Sessions i ponownie próbujemy skompilować programik. Jeżeli tym razem zobaczymy

Specified BeanShell jar filed does not exist:
/usr/share/emacs21/site-lisp/java/lib/bsh.jar

Przechodzimy do terminala i tworzymy dowiązanie

cd /usr/share/emacs21/site-lisp
mkdir java
cd java
ln -s /usr/share/java lib

Mam nadzieję, że po tej operacji ujrzeliście już upragnione Compilation finished. Teraz tylko C-c C-v C-r i…

Hello world!

Process Helloworld finished

Na koniec link, pod którym znajdziecie sporo szczegółów na temat Javy w Emacsie: Emacs a top-notch Java IDE? You bet!.

octave:1> h = tf([2 5 1],[1 2 3]); rlocus(h);

Tak samo, jak w MATLAB-ie. Szkoda, że tak późno poznałem tę zabawkę. Ale tu przyszła mi do głowy myśl, by pomóc innym studentom, którzy są zainteresowani wykorzystaniem komputera do nauki, nie tylko wtedy, gdy wykładowcy wprost tego wymagają. Przy okazji byłaby to dla mnie okazja do promowania opensource’owych rozwiązań. Mam więc zamiar stworzyć nową kategorię na blogu, a może raczej zmienić wytyczne dla kategorii „Polibuda”. Zamiast luźnych rozważań i użalania się nad dolą studenta – praktyczne informacje. Czy pomysł uda mi się zrealizować, czas pokaże. Tymczasem może przygotuję również odpowiedni dział na mojej stronie domowej, która od roku (w praktyce jeszcze dłużej) leży odłogiem.

Jak dziś. Przychodzisz na kolokwium. Siadasz w ostatnim rzędzie. Wykładasz notatki z ćwiczeń, kilka skryptów, zeszyt z zadaniami, kserówki i kalkulator. Dokoła szaleją laptopy, na których motywem przewodnim jest program do rachunku symbolicznego. A może raczej konfigurator sieci bezprzewodowej? Nieważne, bo oto rozpoczyna się coś na kształt szaleńczej sztuki teatralnej. Padają bastiony nadziei, padają baterie w laptopach, padają przekleństwa. Tylko śnieg nie pada. Uśmiechasz się do siebie – idzie Ci całkiem nieźle. Wyliczyłeś już treść zadania. Teraz możesz spróbować je rozwiązać. Zerkasz do notatek z ćwiczeń… jest! Ale… już wiesz, dlaczego pozwolono Ci przynieść to wszystko. Omam i ułuda. I tak Ci to wszystko nie pomoże. Poległeś. Wychodzisz i stwierdzasz, że tak naprawdę nie przeczytałeś nawet treści wszystkich zadań. Pozostaje liczyć na przychylność wykładowcy, który obdarza cię połową punktu już za samo złożenie kartki i jej oddanie. Nadzieja w parze z rozpaczą.

Wieczorem siadasz przed białym polem edytora tekstowego i myślisz sobie: „Ile mogę napisać? Jak tym biednym ludziom wytłumaczyć, że to jest jedyna droga, by zostać inżynierem? Że inżynier, jak każdy artysta, musi wpierw postradać rozum, nim będzie w stanie stworzyć dzieło.” Krok po kroku jesteś coraz bliżej…