Aby cieszyć się dodatkową funkcjonalnością wystarczy tylko ściągnąć stosowne rozszerzenie i otworzyć plik za pomocą Writera lub wskazać go w Menedżerze rozszerzeń. Ponieważ LanguageTool wymaga Javy, musimy mieć ją zainstalowaną. Jeżeli podczas dodawania rozszerzenia straszy nas wielki komunikat z błędem Javy, prawdopodobnie brakuje jej obsługi w OOo. Problem ten występuje np. w standardowej instalacji Ubuntu, a jego rozwiązanie wymaga doinstalowania pakietu openoffice.org-java-common.

Po dodaniu, LanguageTool podkreśla wykryte błędy niebieskim wężykiem, a podczas ręcznego sprawdzania pisowni, podaje odpowiednie wyjaśnienia (po wskazaniu kursorem przycisku Wytłumacz) i sugestie poprawienia. Wyłapywane są m.in. błędy fonetyczne, frazeologiczne, interpunkcyjne i składniowe. LanguageTool zdaje się być czasem nieco nadgorliwy, np. jeżeli chodzi o wskazywanie nadużywanych słów, ale jego walory praktyczne i edukacyjne są niezaprzeczalne.

Ostatnio padło na zbyt szerokie okno przeglądarki internetowej. Przyzwyczajony jestem do maksymalizowana okna Firefoksa, jednak w czasach coraz większych rozdzielczości ekranu nawyk ten niesie ze sobą pewną niedogodność. Otóż niektórzy twórcy stron nie ograniczają szerokości bloków z treścią, co owocuje wyświetlaniem zbyt długich wierszy tekstu, które po prostu nie nadają się do czytania.

W związku z tym zacząłem szukać jakiejś skryptozakładki lub rozszerzenia, które pozwoliłyby szybko zmniejszyć szerokość strony bez potrzeby normalizowania całego okna. Wtedy przypomniałem sobie o All-in-One Sidebar i pomyślałem, że może po prostu zagospodaruję jakoś pasek boczny w przeglądarce. All-in-One Sidebar nie oferował mi jednak nic przydatnego. Wyświetlanie zakładek? Wystarczy mi pasek zakładek u góry okna. Wyświetlanie jakiejś strony WWW? Może, tylko jakiej? Pomyślałem, o Netvibes, ale w wąskim pasku to wyglądało po prostu tragicznie. Dałem więc szansę iGoogle. Tu rzecz miała się znacznie lepiej dzięki rozszerzeniu iGoogle Sidebar.

Teraz miałem węższy obszar dla stron, a z boku zgrabny pasek z kalkulatorem, kalendarzem, programem telewizyjnym i innymi bajerami. Choć w sumie… tą „zgrabnością“ nie byłem do końca zachwycony, bo nie wszystkie widgety dobrze sobie radziły z tak małą szerokością. Niemniej nie było źle.

Kontynuowałem jednak poszukiwania i w końcu trafiłem na Tree Style Tab, który gości u mnie od kilkunastu dni. Ma on pewne wady, np. nie znalazłem żadnego, poza użyciem F11 sposobu, na szybkie schowanie tego rozszerzenia (jest dostępne autoukrywanie, ale ja autoukrywania po prostu nie znoszę), gdy jakaś strona potrzebuje pełnej szerokości ekranu, ale poza tym jest to całkiem sprytne rozszerzenie. Mogę teraz znacznie łatwiej połapać się w kartach, gdy jest ich większa liczba.

Gmrun na razie sprawdza się znakomicie. Podpiąłem go w xbindkeys do skrótu Win+R, wyedytowałem konfigurację i śmiga aż miło. Mam wreszcie podpowiadanie poleceń za pomocą klawisza Tab, wyszukiwanie wprzód i w tył za pomocą Ctrl+S oraz Ctrl+R (dodatkowo można wcisnąć ! przed rozpoczęciem wpisywania polecenia, by wyszukiwać frazę tylko na początku polecenia). Ponadto, za pomocą Cltr+Enter można uruchomić polecenie w emulatorze terminala. Program można także nauczyć rozpoznawania typów plików i obsługi protokołów, jak HTTP, FTP czy uruchamiać w Gvim strony manuala po wpisaniu np. man:ssh.

Poniżej mój świeżutki plik konfiguracyjny .gmrunrc:

Terminal = urxvt -geometry 121x100
TermExec = ${Terminal} -e $SHELL -c
AlwaysInTerm = mc lynx htop
Top=300
Left=250
History = 256
URL_http = firefox %u
URL_ftp = gftp %u
URL_man = gvim -R -c "Man %s" -c "bdelete 1"
URL_mailto = claws-mail --compose %s
EXT:txt,cc,cpp,h,java,html,htm,epl,js,css,xml,xsl,am,py,pl = gvim %s
EXT:tex,latex = kile %s
EXT:odt,ods = ooffice %s

Aplikacja jest przejrzysta i spolszczona, zatem z jej obsługą nie powinno być problemów, mimo wielu przydatnych funkcji, jak:

• ustawianie tytułu i opisu zdjęcia
• dodawanie tagów (program korzysta z naszej listy tagów na serwerze)
• obrót i przeskalowanie obrazu
• ustawianie licencji i prywatności
• wyświetlanie pozostałego w tym miesiącu limitu uploadu (na pasku stanu)

Po zainstalowaniu należy tylko dodać nową tożsamość i autoryzować program na stronie Flickr. Od teraz można szybciej i wygodniej wysyłać fotki.

Powstał też plugin KIPI Send2KFlickr, kompatybilny m.in. z digiKam. Ma chyba jednak problemy z obsługą tagów, więc nie przyglądałem mu się bliżej.

Prawda, że szybciej nawiguje się w ten sposób po znajomych witrynach?

Nie działało to u mnie, gdyż na ogół używam zwrotu „dokument w załączniku”, a z polskich wyrażeń KMail miał w swoim słowniczku tylko „załącznik” i „załączony”. Po dodaniu (Ustawienia -> Konfiguracja KMail -> Edytor -> Załączniki) słów takich jak „załączniku”, „załącznikach”, „załączonych”, „załączam” itp. program zauważa już, że wspomniałem o załączniku w treści maila.

Po zainstalowaniu musimy przygotować wstępnie plik konfiguracyjny, np. za pomocą polecenia

$ xbindkeys --defaults > ~/.xbindkeysrc

Jednak jeżeli nie interesują nas komentarze autorów i kilka domyślnych skrótów klawiaturowych, wystarczy

$ touch ~/.xbindkeysrc

Teraz czas na odczytanie kodów skrótów klawiaturowych, którymi będziemy się posługiwać. Polecenie xbindkeys -k przechwytuje pojedynczy skrót, zaś xbindkeys -mk umożliwia odczytanie kilku za jednym podejściem (okienko programu zamykamy klawiszem q).

Do pliku .xbindkeysrc dopisujemy odczytany kod w pierwszej i/lub drugiej postaci, zaś "NoCommand" zastępujemy wybranym poleceniem. U mnie wygląda to obecnie tak

"xterm"
	Mod4 + x
"firefox"
	Mod4 + f
"audacious --play-pause"
	Mod4 + a
"gentoo"
	Mod4 + g
"sudo /sbin/shutdown -h now"
    m:0x4 + c:222
    Control + NoSymbol
"sudo /sbin/shutdown -r now"
    m:0x1 + c:222
    Shift + NoSymbol

Należy zauważyć, że Mod4 to klawisz Win (wreszcie się do czegoś przyda!), zaś c:222 to przycisk zasilania w moim laptopie. Jak widać, możemy swobodnie operować na standardowych i dodatkowych klawiszach. Ponadto xbindkeys umożliwia przypisanie akcji myszce, w ten sam sposób, jednak nigdy z tego nie korzystałem.

Teraz pozostaje nam tylko uruchomić xbindkeys za pomocą polecenia

$ xbindkeysrc

i od razu dodać do autostartu w naszym menedżerze pulpitu lub do pliku .xinitrc.

Gdybyśmy potrzebowali restartować aplikację podczas konfigurowania i testowania .xbindkeysrc, możemy to uczynić takim prymitywnym sposobem:

$ killall xbindkeys && xbindkeys

Dodano: 27.09.2007

Jeżeli xbindkeys nie zauważy natychmiast zmian w pliku konfiguracyjnym, należy zmusić go do tego za pomocą poniższej komendy (po której należy ewentualnie poruszyć jeszcze myszą):

$ killall -HUP xbindkeys

Na koniec dodam, że, niestety, nie potrafiłem programu zmusić do wykrywania klawisza Fn z laptopowej klawiatury (może jest on przechwytywany sprzętowo?). Zaś na moim komputerze stacjonarnym niektóre z klawiszy multimedialnych uzyskiwały inne kody, gdy klawiatura była podłączona do USB, a inne, gdy do PS/2 (przez przejściówkę). Tak dzieje się np. z klawiszem WWW, zrobiłem więc dla Firefoksa dwa wpisy w .xbindkeysrc.

Pierwszy kod to [numer]#, gdzie [numer] to numer wpisu w książce telefonicznej karty SIM. Po jego wybraniu pokazuje się menu z numerami w kolejności, w jakiej zapisane są na karcie. Po naciśnięciu zielonej słuchawki następuje wybranie numeru (być może w niektórych aparatach dzieje się to od razu po wpisaniu kodu). Po co to komu? Otóż jeżeli zapiszemy sobie najważniejsze osoby w pierwszych wpisach na karcie SIM (na ogół telefon pozwala określić numer rekordu), możemy do nich dzwonić po naciśnięciu trzech przycisków. Jest to mniej wygodne niż szybkie wybieranie, ale w moim przypadku się sprawdza.

Zaletą tego rozwiązania jest możliwość przypisania szybkiemu wybieraniu innej funkcji, np. skrótów do najczęściej używanych opcji menu. Ponadto mój telefon pozwala na posługiwanie się kodami w stylu 6# także w terminarzu, który interpretuje je jak podany explicite numer telefonu. Zasadniczą wadą jest konieczność pokopiowania wpisów do odpowiednich rekordów, a ponieważ w pierwszych rekordach już na pewno coś jest, mamy chwilę zabawy.

Drugi kod jest powszechnie znany. To *#06#, odczytujący unikalny numer IMEI aparatu, czasem pozwalający odczytać także wersję oprogramowania. IMEI pozwala na zablokowanie konkretnego telefonu w przypadku kradzieży (szczegóły na temat blokowania skradzionego telefonu). Oczywiście, numer należy sobie zapisać wcześniej…

Trafiłem jednak na stronę, która wyróżnia się pozytywnie na tle innych. BeSmart.pl Rafała Lipnickiego porusza tematykę produktywności, gospodarowania czasem, motywacji, zdrowia. Blog dobrze się czyta, zarówno ze względu na prosty i przyjemny język, jak i estetyczny design. Co bardzo dla mnie ważne, Lipnicki pisze także o sprawach oczywistych, jak choćby dziś, gdy przypomniał mi:

(…) nie wyłączaj silnika. Zatrzymaj się dopiero wtedy, gdy dojdziesz do celu.

Bardzo łatwo zapominam o takich prostych sprawach i jestem skłonny po cichu użalać się nad sobą. Dziś dostałem pozytywnego kopa, którego potrzebowałem, a jutro… Trzeba ciągle sobie powtarzać pewne rzeczy. Słowa często nie działają od razu.

Robienie przerw na relaks, gimnastykę palców, odwrócenie wzroku od monitora itp. jest proste i tanie – kosztuje nas tylko odrobinę czasu, który i tak zwróci się zapewne w postaci wydajniejszej pracy. Dla osób niezdyscyplinowanych problemem jest jednak regularność przerw. Na szczęście komputer może nam sam przypominać o konieczności chwili odpoczynku. W moim przypadku od jakiegoś czasu robi to program RSIBreak.

Nazwa aplikacji pochodzi od skrótu RSI – ang. Repetitive Strain Injury – określającego zespół urazów powodowanych chronicznym przeciążeniem organizmu. Należą do nich m.in. problemy z dłońmi, a nawet całymi rękoma, spowodowane pisaniem na klawiaturze. Jest to przykre schorzenie, które potrafi rozwijać się latami, a najgorsze wypadki wymagają podobno interwencji chirurgicznej.

RSIBreak pełni funkcję prewencyjną – co ustalony czas zmusza do zrobienia przerwy. To od nas zależy, jak ją zagospodarujemy. Zapewne niekoniecznie będą to odprężające ćwiczenia – w moim przypadku często jest to przygotowanie herbaty, uprzątnięcie stosu papierów z podłogi itp. – ale uważam, że każde odejście od komputera daje niezbędne wytchnienie organizmowi. Program jest prosty, ale zawiera niezbędną funkcjonalność:

• Obsługuje dwa typy przerw: małe i duże. U mnie małe trwają 20 sekund i odbywają się co 10 minut, zaś długie, dwuminutowe, mają miejsce co godzinę, chyba że…
• … wcześniej sam odejdę na dłużej od komputera. RSIBreak wykrywa wtedy bezczynność i resetuje timer. Dzięki opcji ignorowania krótkiej bezczynności pomijane są okresy bezruchu, które mają miejsce np. w trakcie czytania dłuższego tekstu z monitora.
• Jeżeli zignoruję dyskretny komunikat z prośbą o zrobienie przerwy, po dłuższej chwili zostanę do niej zmuszony – program zablokuje ekran, wyświetlając pokaz slajdów (obrazki z wybranego katalogu).
• RSIBreak siedzi w systray’u, gdzie pokazuje czas pozostały do następnej przerwy. Po kliknięciu udostępnia statystyki (które mnie, szczerze mówiąc, w ogóle nie interesują), opsiujące intensywność naszej pracy.

Jeżeli chodzi o wady, zauważyłem, że od czasu do czasu program zapętla przerwę, która trwa 20 sekund i kolejne 20 sekund, i kolejne… Trzeba wtedy ręcznie przerwać nasz „odpoczynek”.

Bardziej wymagający użytkownicy zainteresują się zapewne programem Workrave. Dla mnie jednak w zupełności wystarcza prosty RSIBreak.