vmario techblog

Wiele osób jest zwolennikami zarządzania plikami przez dwupanelowy interfejs, jak w Norton Commanderze czy, dając za przykład coś mi bliższego, Midnight Commanderze. Jeszcze jakiś czas temu byłem zwolennikiem gołego fileutils(1), ale w końcu zacząłem się przekonywać, że nie ma co się lansować na hardcore’owca, bo Midnight Commander wiele rzeczy ułatwia, a jest i tak wystarczająco geekowy. Ostatnio poszedłem o krok dalej, i stwierdziłem, że chcę czegoś w tym stylu, ale pod X-ami. Chcę i tyle! Oczywiście, powodowała mną zazdrość skierowana ku użytkownikom windowsowego Total Commandera. Na początek odpaliłem dwupanelowy interfejs w Konquerorze, ale brakowało tu chociaż takiej drobnostki, jak przyciski na dole okna, podpięte do klawiszy funkcyjnych klawiatury. I co mi z dwóch paneli, skoro kopiując pliki i tak muszę korzystać z drag and drop? Konqueror jest świetny, ale trzeba mi było czegoś innego.

W końcu dopadłem Krusadera i od razu przypadł mi do gustu. Dwa panele są. Przyciski na dole są. Integracja z KDE jest. Screenshoty obiecujące. Ściągamy!

[root@pingwinek ~]# yum install krusader

Po pierwszym uruchomieniu Krusader szuka w systemie różnych narzędzi do zarządzania plikami. U mnie nie znalazł wszystkiego, bo chyba wszystkiego nie ma (zawsze można doinstalować i mu wskazać), ale, ku mojemu zdziwieniu, namierzył rar-a w moim katalogu domowym. Cóż, jak się dobrze skonfigurowało zmienną $PATH, to się ma!

Później możemy zmienić domyślne ustawienia programu. Polecam przejrzenie wszystkich zakładek, żeby od razu tu i ówdzie dostosować Krusadera do swoich upodobań. I gotowe!

Co mi się szczególnie spodobało po kilku dniach używania?

• Profile – genialna sprawa. Mam jakąś robotę, która wymaga działania w wielu katalogach – otwieram sobie multum kart w obu panelach, zapisuję to do profilu i, jak tylko będę potrzebował, otwieram wszystkie dwoma kliknięciami. Co ważne, zapisywanie nowych profili i nadpisywanie już utworzonych dokonuje się przez tego samego popupa, który służy do ich otwierania. Intuicyjne i bardzo szybkie.

• Obrazowanie zajętości dysku w postaci eleganckiego i funkcjonalnego diagramu kołowego. Bardzo dobre rozwiązanie. Ponadto nad i pod panelami są paski z informacją o zajętości partycji i liczbie plików w danym katalogu.

• Podgląd plików we wskazanym katalogu, w tym pokazywanie miniatur zdjęć. Funkcja ta jest realizowana w specjalnym oknie, które można aktywować pod każdym panelem. Można tam też załadować np. wspomniany wykres prezentujący zużycie dysku przez dane z tegoż katalogu.

• Łatwo konfigurowalne „Akcje użytkownika”, czyli namiastka wtyczek.

• Wygodne wsparcie dla FTP. Program może zapamiętać nasze hasło, a wtedy skopiowanie czegoś na serwer, włącznie z zalogowaniem, to tylko chwilka, zwłaszcza, gdy dodamy nasze konto do zakładek.

• Dobre wsparcie dla archiwów.

• Przycisk do uruchamiania kopii Krusadera w trybie roota oraz możliwość edycji plików z jego uprawnieniami.

• Możliwość minimalizowania do tray’a.

• Wspomniana wcześniej integracja z KDE, np. dla plików dostępne jest menu kontekstowe Konquerora. Ogólnie rzecz biorąc, jako-takie podobieństwo do Konquerora jest IMHO zaletą programu.

Jakieś wady? Jak na razie:

• Błędy w tłumaczeniu niektórych komunikatów. Pojawia się wtedy angielski komunikat poprzedzony napisem „BROKEN TRANSLATION”. Raczej mało przeszkadzające.

• Brak przycisku do odświeżania widoku (może jakiś dwuklik gdzieś trzeba wykonać?).

• Wspomniane wcześniej paski podają tekstowy opis zajętości partycji. Przydałoby się, aby to były jakieś paski postępu – najprostsze, a wyraźne obrazowanie graficzne.

P.S. Usability Krusadera stoi na wysokim poziomie… A czy wiecie, że jutro, 14 listopada, Światowy Dzień Usability? Święto wszystkich koderów i userów miłujących wygodę, a więc nasze!