vmario techblog

No tak, sesja niby się jeszcze nie zaczęła, oficjalnie będą nas gnębić od 20 czerwca, ale ETI zafundowało (zafundowała? jakoś mi przychodzi na myśl rodzaj żeński) nam minisesję, taką sesję release candidate. Bardzo dopracowany jest ten release… Koło co drugi dzień, dwa koła jednego dnia, koło za kołem, jak w tramwaju. I jak w tramwaju nie ma co liczyć, na to, że wszystko będzie szło gładko. Także nasza minisesja trzyma się tylko na taśmie klejącej.

Dziś spartoliłem druty – hurrra! – wreszcie jest jasne, że nie mam pojęcia o immitancjach i admitancjach i nie muszę się martwić, że mam jakieś szanse. Choć będzie jeszcze egzamin… Hmmm… Mówiąc fachowym językiem, nie za bardzo chwytam kumację w kryteriach zaliczania, więc nie wiem, czy wrzesień mam już zagwarantowany, czy jeszcze raz będę musiał dać popis (w tej kwestii trzymam sztamę z niejakim NetManem, który również jest wybitnie uzdolniony w kierunku wskazów i takich tam innych śmiesznych rzeczy).

Za to sobotnią cyfrę zawaliła druga strona, to jest genialni układający zadania. Respekt. W każdym zadaniu błąd. Za mało kartek z pytaniami. Brakowało tylko piorunów i gradobicia, ale to jest do zrobienia. W przeciwieństwie do tych (o)błędnych zadań.

No, dość tych smutów! Będzie dobrze. Albo i źle. W każdym razie jakby nie było, niech nam przyświeca mądrość ludowa: „Choć nie masz pieniędzy, nie pokazuj nędzy“, czy raczej „Im dalej w las, tym więcej grzybów“… eee… albo coś w ten deseń.