vmario techblog

Mniam, pogoda dziś dopisuje. W sam raz na spacer…

Po dodatkowych porannych zajęciach z cyfry urwaliśmy się z Panią Całką i NetManem z PG celem rozpoczęcia prac nad generatorem wysokiego napięcia (Genpa, rośnie Ci konkurencja!). Cewka samochodowa BE200B czeka z niecierpliwością, dziś jednak powstał, a raczej został sklecony, tylko generator przebiegu sterującego. Teraz trzeba przygotować radiator do IRF840, coby się nam MOSFET nie sfajczył i będzie można zacząć kombinować na serio. Mmmm… muszę przyznać, że czekam z coraz większą niecierpliwością na efekt naszych poczynań. Mam nadzieję, że strat w ludziach nie będzie, choć i podzespołów byłoby szkoda… ;)

Piorunki piorunkami, trochę się polutowało, a raczej ja polutowałem (trzeba będzie studentom dać mojego Voltcrafta do ręki, niech się uczą, i tak sprzęt pół roku stał prawie nieużywany), i zaraz się rozeszliśmy. NetMan coś przebąkiwał, że Starożytny, że Kapitan, ale nie wiem, czy się na te ich wykłady w końcu wybrał, za to ja w końcu się wybrałem na bastiony.

Gdańskie fortyfikacje nad Odpływem Motławy, na granicy Dolnego Miasta i Olszynki (vmario wczuwa się w przewodnika) powstały w XVII wieku. Składają się one z bastionów, czyli sztucznych masywów ziemnych, połączonych kurtynami, czyli odcinkami wałów ziemnych. Całość zabezpieczała podwójna fosa, której zewnętrzna część została osuszona, a wewnętrzna to właśnie Odpływ Motławy.

Z zachodniego ciągu fortyfikacji ostał się Bastion św. Gertrudy, zaś na południowy i zachodni składają się: Żubr, Wilk, Wyskok, Miś i Królik. Na ich barkach (szczytach) znajdowały się punkty artyleryjskie i obserwacyjne, a w kazamatach – między innymi składy amunicji i prochu. Poza tym warto zwrócić uwagę na śluzę między bastionami Żubr i Wilk oraz sąsiadujące z nią lunety – wysepki, noszące tu miano Świńskich Głów – i okrągłe wieżyczki na grodziach. Wszystko to wygląda ciekawie i intryguje na tyle, że człowiek po powrocie do domu siada do Googli i Wikipedii, żeby dowiedzieć się czegoś o tych tajemniczych budowlach. Nie kryję zresztą, że na moje historyczne ciągoty niemały wpływ wywarł także niejaki Misiek (jednak nie NetMan), czyli Wołoszański w wydaniu znajomego Sylwii. Wiedza historyczna tego człowieka wydaje się wręcz nieprzyzwoita :D Cóż, czas poszerzyć swoje horyzonty!

Wracając do spaceru, Bastion Żubr zdecydowanie podobał mi się najbardziej, jest najwyższy i od razu rzuca się w oczy. Stanowi niezły punkt widokowy. Żałuję, że nie zabrałem lornetki. Co prawda pod względem przyrodniczym okolica nie umywa się do Kanału Augustowskiego, ale przyjemnie jest popatrzeć na stare miasto i fortyfikacje. W ogóle polecam bastiony jako niezłą okazję na zaczerpnięcie świeżego powietrza. Ponoć tylko wieczorem okolica staje się trochę, ekhm, nieciekawa… Nie ma co się jednak dziwić – położona jest na uboczu, co zresztą daje szansę na znalezienie odrobiny względnego spokoju.

Spokój ten może jednak zostać zakłócony w bardzo nietypowy i całkiem miły sposób. Ja na przykład przyuważyłem dwie staruszki. Jedna z nich, wyraźnie mająca kawał życia za sobą, w papuciach na nogach, opierając się o drugą, szła i podśpiewywała z uśmiechem coś mniej więcej takiego:

… o tobie snuję moje marzenia…
… ty i tylko ty…

Melodia wydała mi się odrobinę znajoma, jednak na Googlach udało mi się tylko znaleźć czterowiersz:

Z dala o Tobie snuję marzenia,
Z dala do Ciebie ślę pozdrowienia.
Gdzie tylko jestem i cokolwiek robię,
Zawsze, Kochany, myślę o Tobie.

Nie wiem, czy o to chodziło. Niemniej babcia była gites i respekt dla niej! :-)

Poza tym przyuważyłem pewien nieznany mi egzemplarz ptactwa wodnego. Pani Całka zasugerowała mi, cobym zwrócił uwagę na te stworzenia i conieco fotek pstryknął. Pstryknąłem więc i publikuję tutaj, może ktoś mi wyjaśni, co to takiego. Widziałem też maksymalnie, perfidnie i do granic możliwości spasione dwie sztuki krukowatych. Jak na moje oko były to kawki, choć bym się o to nie zakładał, bo były wielkie jak krogulce.

Niom, teraz czas odpocząć i brać się za odrabianie pracy domowej z anglika. A co mamy napisać? Recenzję z „Winnie The Pooh“. Tak, ostatnio na zajęciach oglądaliśmy „Kubusia Puchatka“. Oj, tośmy se pobrykali.