vmario techblog

Czasem zachodzi potrzeba, by zmienić laptopa z WiFi w router, który mógłby udostępnić połączenie z Internetem np. innemu komputerowi. Wydawałoby się, że na Linuksie nie ma nic prostszego, a w najgorszym razie wystarczy chwilę poszukać rozwiązania w Sieci. W praktyce może okazać się, że łatwo wpaść w konsternację, widząc mnogość rozwiązań.

Ponieważ dziś na własnej skórze doświadczyłem, jak dużo czasu może zająć konfiguracja tak banalnej rzeczy, postanowiłem podzielić się swoim doświadczeniem. Nie jestem specjalistą od sieci komputerowych, dlatego chętnie przyjmę krytykę i poprawię błędy, jeżeli dostrzeżecie takowe w poniższej instrukcji.

Czytaj dalszą część wpisu »

Z pewnym żalem obserwuję czasem wśród moich kolegów z uczelni prawie że kompletny brak umiejętności posługiwania się oprogramowaniem matematycznym. Rozumiem jednak niechęć do MATLAB-a, a nawet do samej matematyki; ze wstydem przyznaję też, że sam, po blisko czterech latach na politechnice, posiadam wciąż bardzo ubogi aparat matematyczny i z trudem udaje mi się zmusić komputer do tego, do czego został stworzony, czyli do… liczenia.

Chcąc nie chcąc, uczyłem się w ramach zajęć na ETI wykorzystywać MATLAB-a, a więc przy okazji i Octave’a, do podstawowych obliczeń, szybko jednak zapominałem pokręconą składnię tego środowiska. Brakowało mi też wsparcia dla obliczeń analitycznych i możliwości pisania programów z użyciem wygodnej składni. Potrzebowałem czegoś, co pozwoli mi zarówno policzyć analitycznie całkę, z którą nie poradzi sobie mój kalkulator (Casio Algebra FX 2.0 Plus), wykreślić przebieg dowolnej funkcji, wyznaczyć DFT sygnału, jak i szybko zaimplementować jakiś własny algorytm.

Cóż więc mi pozostawało? SciPy, Maxima, Scilab? A może coś jeszcze innego? W końcu trafiłem na środowisko Sage.

Czytaj dalszą część wpisu »

Tydzień temu pisałem o przywróceniu do życia modułu MMnet104. Dziś opiszę krótko instalację i uruchomienie środowiska, które pozwoli oprogramować ten moduł pod Linuksem z użyciem systemu operacyjnego Nut/OS.

Nut/OS jest modularnym systemem operacyjnym czasu rzeczywistego (RTOS) opracowanym w ramach projektu Ethernut. Ethernut jest projektem typu „open source hardware”, mającym na celu udostępnienie systemów wbudowanych obsługujących Ethernet.

Czytaj dalszą część wpisu »

W naszym projekcie grupowym na ETI korzystamy z modułu MMnet104 z mikrokontrolerem ATmega128. W wyniku bliżej nieokreślonych manipulacji procesor przestał odpowiadać na próby komunikacji po SPI za pomocą programatorów ISP.

Po konsultacjach uzgodniliśmy, że przed dramatyczną próbą wybebeszenia ATmegi i potraktowania ją programatorem równoległym spróbujemy użyć JTAG-a. Szczęśliwie okazało się, że da się w miarę prosto zbudować taki programator w warunkach domowych.

Czytaj dalszą część wpisu »

Na potrzeby jednego z projektów na uczelni chciałem sprawdzić, jakie możliwości udostępnia GUI pakietu JDMP. Nie lubię jednak Javy i nie chciało mi się w niej pisać nawet króciutkiego programiku. Postanowiłem, że zamiast tego po raz pierwszy spróbuję Jythona.

Jython, następca JPythona, jest implementacją Pythona w Javie i, co w tym przypadku najważniejsze, pozwala posługiwać się klasami Javy przez skrypty Pythona (a także z użyciem trybu interaktywnego!).

Czytaj dalszą część wpisu »

RandR to rozszerzenie X-ów, które pozwala m.in. na dynamiczną zmianę rozdzielczości ekranu i zarządzanie monitorami. Bardzo rzadko z niego korzystam, bo na ogół albo pracuję na wbudowanej matrycy laptopa, albo podłączam zewnętrzny monitor jeszcze przed uruchomieniem systemu, a wtedy X-y same go wykryją. Oczywiście, w razie czego zawsze można skorzystać z

$ xrandr --auto

i wszystkie podłączone monitory automatycznie się skonfigurują. Z użyciem tego konsolowego programu można też pobawić się w tworzenie bardziej złożonych ustawień, typu jeden monitor nad drugim, jeden obok drugiego itp.

Żeby było nam wygodniej, przyjemniej i cieplej w plecy GNOME udostępnia GUI dla RandR. Wynalazek ten figuruje w moim menu jako Ekran i uruchamia program gnome-display-properties. Jest to narzędzie, które teoretycznie może i ułatwia życie, ale w praktyce przynosi więcej szkody niż pożytku, przynajmniej w moim wypadku.

Czytaj dalszą część wpisu »

Dziś coś z cyklu „Mała rzecz a cieszy…”. Otóż od dłuższego czasu irytowała mnie powolność działania pacmana w Archu. W szczególności nawiązanie połączenia z repozytorium nierzadko trwało wieki. W końcu postanowiłem coś z tym zrobić. Oczywiście, okazało się, że problem można rozwiązać w ciągu kilku minut, włączając to odnalezienie stosownej informacji na wiki dystrybucji.

Czytaj dalszą część wpisu »

Na swoim Arch Linuksie pracuję pod GNOME, ale korzystam z kilku aplikacji KDE, w tym z Kile, który jest edytorem LaTeX-a. Przygotowałem dziś sprawozdanie z laboratorium, które chciałem wydrukować bezpośrednio z przeglądarki KDVI, jednak ta opluła mnie błędem /bin/bash: cupsdoprint: command not found. Pomyślałem, że może to wina kdemod3, które zawiera ten programik w jakimś oddzielnym pakiecie. Okazało się jednak, że wspomniany program znajduje się w systemie w katalogu /opt/kde/bin/ i powłoka bash widzi go, zarówno z konta użytkownika, jak i roota.

Postanowiłem zatem obejść problem, eksportując sprawozdanie do PDF-a i drukując za pomocą Evince. Niestety, z poziomu Kile nie udało się to ze względu na błędy w osadzaniu plików EPS (buntował się albo TeX, albo Evince, zależnie od użytego sposobu). Pozostał tylko wydruk do PDF-a z poziomu KDVI.

Rzuciłem jednak okiem na Options w oknie wydruku KDVI i zmieniłem opcję Print system currently used z CUPS na Generic UNIX LPD Print System. Ku mojemu zdziwieniu, wydruk ruszył, a co jeszcze bardziej zaskakujące, jakość okazała się lepsza niż w pierwszym obejściu problemu (wydruk był bardziej „gładki”).

Od czasu do czasu miewam coś w rodzaju przebłysku inteligencji, co na ogół objawia się tym, że usprawniam jakiś fragment mojego otoczenia, który od dawna mnie irytował.

Ostatnio padło na zbyt szerokie okno przeglądarki internetowej. Przyzwyczajony jestem do maksymalizowana okna Firefoksa, jednak w czasach coraz większych rozdzielczości ekranu nawyk ten niesie ze sobą pewną niedogodność. Otóż niektórzy twórcy stron nie ograniczają szerokości bloków z treścią, co owocuje wyświetlaniem zbyt długich wierszy tekstu, które po prostu nie nadają się do czytania.

Czytaj dalszą część wpisu »

Jeżeli wygenerujemy sobie klucz SSH (nazwijmy go test_id_dsa), korzystając z OpenSSH:

$ ssh-keygen -t dsa

to PuTTY przy próbie autoryzacji tym kluczem wesoło zamiga do nas komunikatem Unable to use key file “C:\test_id_dsa” (OpenSSH SSH-2 private key).

Zagadką jest dla mnie, dlaczego tego klucza nie przekonwertuje sobie w locie na swój własny format, ani nawet nie podpowie użytkownikowi, że ten może zrobić to ręcznie. Na szczęście, my wiemy, co robić.

Uruchamiamy PuTTYgen (PuTTY Key Generator), wybieramy Conversions -> Import key, importujemy klucz (jeżeli jest zabezpieczony hasłem, zostaniemy o nie zapytani) i klikamy Save private key. Otrzymujemy klucz test_id_dsa.ppk, który będzie akceptowany przez PuTTY’ego.

Jeżeli z jakichś powodów chcemy dokonać konwersji kluczy pod Linuksem, instalujemy PuTTY’ego, po czym wydajemy polecenie:

$ puttygen test_id_dsa -o test_id_dsa.ppk